Wiza Prospective Marriage (subclass 300): pytania, które pary narzeczonych naprawdę zadają w 2026 roku

Wiza Prospective Marriage (subclass 300) to wiza, którą większość ludzi ma na myśli, mówiąc „wiza narzeczeńska”. Pozwala narzeczonemu lub narzeczonej obywatela Australii, rezydenta stałego lub uprawnionego obywatela Nowej Zelandii przyjechać do Australii, wziąć ślub, a następnie złożyć na miejscu wniosek o wizę partnerską. Brzmi prosto. Pytania, które pary zadają przed złożeniem wniosku, już nie.

Ten poradnik omawia te, które wracają bez końca na forach, w skrzynkach agentów migracyjnych i w grupach na Facebooku: czy wiza 300 jest w ogóle właściwa, ile naprawdę trwa, co znaczy „spotkanie osobiste”, gdy poznaliście się online, i ile kosztuje całość po zsumowaniu każdego etapu. Uzupełnia nasze poradniki o wizie partnerskiej 820/801 oraz o tym, gdzie wnioski o wizę partnerską idą źle, które opisują etap następujący po ślubie.

Czy w ogóle robić wizę 300, czy od razu starać się o wizę partnerską?

To pierwsze pytanie i dla wielu par jedyne, które się liczy. Wiza 300 nie jest jedynym sposobem sprowadzenia partnera do Australii i nie zawsze jest najtańsza.

Szczera odpowiedź brzmi: wiza 300 jest wizą przeznaczoną wyłącznie do zawarcia małżeństwa. Istnieje dla par zaręczonych, ale jeszcze niebędących po ślubie, które chcą się pobrać w Australii. Jeśli to Wasza sytuacja, pasuje. Jeśli jesteście już po ślubie albo żyjecie razem jako para de facto od dwunastu miesięcy lub dłużej, zwykle lepiej sprawdzi się wiza partnerska składana z zagranicy (subclass 309/100).

Powodem są koszty i liczba kroków. Wiza 300 to w praktyce ścieżka trójetapowa: płacicie pełną opłatę za wizę 300, bierzecie ślub, składacie na miejscu wniosek o wizę partnerską (subclass 820/801) w obniżonej opłacie, a na koniec zamienia się ona w pobyt stały. Wiza 309/100 to ścieżka dwuetapowa, w której płaci się raz, a etap stały nie wiąże się z osobną opłatą. Para, która mogłaby kwalifikować się do obu, zazwyczaj zapłaci więc więcej i przejdzie więcej etapów na ścieżce 300.

Wiza 300 ma sens w konkretnych sytuacjach:

• Chcecie ślubu w Australii i nie możecie łatwo wziąć go wcześniej w swoim kraju z powodów prawnych, kulturowych lub rodzinnych
• Jesteście zaręczeni, ale nie mieszkaliście razem dwunastu miesięcy i nie możecie zarejestrować związku, aby ominąć ten wymóg
• Chcecie, aby partner był fizycznie w Australii, pracował i się urządzał, zanim dobiegnie końca dłuższa ocena wizy partnerskiej

Jeśli żadna z tych sytuacji Was nie dotyczy, policzcie koszt wizy 309/100, zanim zdecydujecie się na 300. Zarejestrowany agent migracyjny w jednej rozmowie powie Wam, która ścieżka jest tańsza w Waszym przypadku.

Ile to naprawdę trwa w tej chwili?

Wiele par słyszy „dziewięć miesięcy” i zakłada, że to czas rozpatrywania. Tak nie jest. Dziewięć miesięcy to termin na ślub po przyznaniu wizy. Oczekiwanie na samą wizę trwa znacznie dłużej.

Ostatnie dane agencji migracyjnych wskazują, że większość wiz subclass 300 jest przyznawana po 15 do 28 miesiącach, a spora część około dwóch lat. Czasy rozpatrywania zmieniają się wraz z obciążeniem Department i rocznymi limitami programu migracyjnego, więc traktujcie każdą liczbę jako migawkę, a nie obietnicę. Department of Home Affairs publikuje narzędzie z czasami rozpatrywania wniosków wizowych, które warto sprawdzić tuż przed złożeniem wniosku.

Na co macie wpływ, to na to, czy Wasza dokumentacja da urzędnikowi powód do zatrzymania sprawy. Kompletny wniosek z mocnymi dowodami związku, wykonanymi badaniami lekarskimi i załączonymi zaświadczeniami o niekaralności zwykle posuwa się szybciej niż wniosek ubogi, który wywołuje prośbę o dodatkowe informacje. Dołączenie dowodów od razu to najskuteczniejsze, co mogą zrobić wnioskodawcy, by nie wydłużać i tak długiego oczekiwania o kolejne miesiące.

Poznaliśmy się online. Czy spotkaliśmy się „osobiście” wystarczająco?

Wiele współczesnych związków zaczyna się w aplikacji lub ponad granicami i ten wymóg martwi ludzi bardziej niż prawie jakikolwiek inny. Sama zasada jest wąska: Ty i Twój sponsor musicie spotkać się fizycznie, osobiście i jako dorośli, przynajmniej raz. Związki wyłącznie listowne lub wideo nie kwalifikują się, choćby były najszczersze.

Wystarczy jedno prawdziwe, udokumentowane spotkanie. Department oczekuje dowodu, że do niego doszło: pieczątek w paszporcie pokazujących, że byliście w tym samym kraju w tym samym czasie, planów lotów i kart pokładowych, datowanych wspólnych zdjęć w rozpoznawalnych miejscach oraz rezerwacji noclegów na oboje. Jeśli wasz wspólny czas był krótki lub rzadki, spodziewajcie się konieczności przedstawienia więcej dowodów, nie mniej, by pokazać, że związek jest prawdziwy także poza ekranem.

Australia uznaje różnice kulturowe, w tym małżeństwa aranżowane, ale wymóg osobistego spotkania nadal obowiązuje. Nie ma wyjątku dla osób, które nigdy się nie spotkały.

Czy mogę odwiedzić Australię, gdy wiza 300 jest rozpatrywana?

Tak, ale jest pułapka, w którą wpada wiele osób. Możesz złożyć wniosek o wizę turystyczną (Visitor, subclass 600) i przyjechać spędzić czas z partnerem podczas długiego oczekiwania. Nie możesz natomiast przebywać w Australii w chwili przyznania wizy 300.

Wiza 300 wymaga, abyś przebywał poza Australią zarówno w chwili składania wniosku, jak i w chwili podjęcia decyzji. Jeśli fizycznie jesteś w Australii na wizie turystycznej, gdy nadejdzie przyznanie, wiza nie może zostać Ci przyznana. Pary radzą sobie z tym, śledząc prawdopodobne okno decyzji i dbając, by wnioskodawca był za granicą, gdy decyzja się zbliża. Jeśli odwiedzasz Australię, zaplanuj podróże tak, by nie zastała Cię tam bliska decyzja, i przez cały czas aktualizuj swoje dane w ImmiAccount.

A jeśli weźmiemy ślub, zanim wiza zostanie przyznana?

Zdarza się to częściej, niż można by sądzić. Oczekiwanie się przeciąga, ustala się datę ślubu i para pobiera się, zanim wiza 300 zostanie rozpatrzona. Konsekwencja jest strukturalna: po ślubie nie spełniacie już definicji „prospective marriage”, więc wiza 300 nie może zostać przyznana.

Dobra wiadomość jest taka, że oczekujący wniosek o wizę 300 można zwykle zamienić na wizę partnerską składaną z zagranicy (subclass 309) bez dodatkowej opłaty za wniosek, ponieważ opłata za ścieżkę partnerską została już uiszczona. Wniosek jest wtedy oceniany według kryteriów wizy 309, które dotyczą związku małżeńskiego lub de facto, a nie zamiaru zawarcia małżeństwa, więc może być konieczne dodanie dowodów. Jeśli rozważacie ślub w trakcie procedury, porozmawiajcie wcześniej z agentem migracyjnym, aby zamiana została załatwiona czysto, a nie wyszła na jaw po fakcie.

Czy ślub musi odbyć się w Australii?

Nie. Możecie pobrać się w Australii lub za granicą, o ile małżeństwo jest prawnie ważne według prawa australijskiego. Haczyk dotyczy kolejności wjazdów i potrafi zaskoczyć pary.

Jeśli zamierzacie wziąć ślub za granicą, musicie przynajmniej raz wjechać do Australii na wizie 300, zanim wyjedziecie na ślub, aby móc wrócić i potem złożyć wniosek o wizę partnerską na miejscu. Jeśli pobierzecie się za granicą, nigdy nie wjechawszy na wizie 300, wypadacie ze ścieżki krajowej i musicie złożyć nowy wniosek z zagranicy. W razie wątpliwości najpierw wjedźcie do Australii, a dopiero potem jedźcie na ślub.

Co się stanie, jeśli nie weźmiemy ślubu w ciągu dziewięciu miesięcy?

Dziewięciomiesięczny termin na ślub jest sztywnym warunkiem wizy (warunek 8519) i biegnie od daty przyznania, a nie od przyjazdu. Jeśli nie weźmiesz ślubu w tym terminie, ścieżka się zamyka: nie możesz przejść na wizę partnerską i oczekuje się, że opuścisz Australię po wygaśnięciu wizy. Terminu nie można przedłużyć.

W praktyce dziewięć miesięcy to mniej, niż się wydaje, gdy doliczy się zawiadomienie o zamiarze zawarcia małżeństwa (Notice of Intended Marriage), dostępność urzędnika udzielającego ślubu i podróże rodziny. Pary, które traktują datę przyznania jako początek odliczania i mają jeszcze przed przyjazdem umówionego urzędnika i orientacyjną datę, rzadko mają problem. Tym, którzy zaczynają planować dopiero po przyjeździe, czasem brakuje czasu.

Jakich dowodów faktycznie potrzebujemy?

Department ocenia wizę 300 według tych samych czterech filarów, które stosuje przy wizach partnerskich: finansowa strona związku, charakter wspólnego gospodarstwa domowego, aspekty społeczne i wzajemne zaangażowanie. Do tego wiza 300 ma własny wymóg: szczery zamiar zawarcia małżeństwa.

Dla zamiaru zawarcia małżeństwa najmocniejszym dowodem jest zawiadomienie o zamiarze zawarcia małżeństwa (Notice of Intended Marriage, NOIM) złożone u upoważnionego urzędnika udzielającego ślubów w Australii. NOIM trzeba złożyć co najmniej miesiąc przed ślubem i jest ważne osiemnaście miesięcy, więc świetnie służy też jako dowód, że przygotowania do ślubu naprawdę trwają. Uzupełniają je oświadczenia pod przysięgą (statutory declarations) od Was obojga potwierdzające zamiar zawarcia małżeństwa oraz korespondencja z miejscem uroczystości lub urzędnikiem.

Jeśli chodzi o sam związek, zbierz dowody we wszystkich czterech filarach zamiast polegać na stosie zdjęć. Zapisy rozmów na przestrzeni czasu, dokumenty z Waszych odwiedzin, wspólne zobowiązania finansowe i oświadczenia osób, które znają Was jako parę, mają znaczenie. Formularze to 47SP dla Ciebie jako wnioskodawcy i 40SP dla Twojego partnera sponsora.

Jedno ograniczenie dotyczące sponsora zaskakuje pary: dana osoba może w całym życiu sponsorować najwyżej dwóch partnerów, z przerwą co najmniej pięciu lat między sponsorowaniami. Jeśli Twój partner już kogoś sponsorował, sprawdź to przed złożeniem wniosku, a nie po.

Czy mogę pracować, przywieźć dzieci i korzystać z Medicare?

Na wizie 300 masz pełne prawo do pracy, nauki i podróży do Australii i z niej w okresie ważności wizy. Nie ma ograniczeń w pracy. Utrzymujesz się sam, bo wiza nie daje prawa do świadczeń rządowych.

Dzieci pozostające na utrzymaniu mogą zostać włączone jako dodatkowi wnioskodawcy i, jeśli wiza zostanie przyznana, mają te same warunki co Ty. Każdy dodatkowy wnioskodawca zwiększa koszt, o czym niżej.

Z Medicare ludzie najczęściej się mylą. Sama wiza 300 nie daje dostępu do Medicare. Zwykle pojawia się on dopiero po złożeniu wniosku o wizę partnerską na miejscu (subclass 820) po ślubie, gdy posiadasz wizę pomostową (bridging visa), i wtedy zazwyczaj się otwiera. Kolejność jest więc taka: przyjazd, ślub, złożenie wniosku 820, a potem załatwienie Medicare.

Ile to wszystko faktycznie kosztuje?

Podstawowa opłata za wniosek o wizę subclass 300 wynosi AU$9,365 dla głównego wnioskodawcy (2025 do 2026). Kwota jest indeksowana i zwykle rośnie co lipiec, więc potwierdź ją przed złożeniem wniosku. Każdy dodatkowy wnioskodawca w wieku 18 lat i więcej to dodatkowe AU$4,685, a każdy poniżej 18 lat to dodatkowe AU$2,345.

To tylko opłata rządowa za pierwszy etap. Dodatkowo zaplanujcie budżet na:

• Badania lekarskie, około AU$300 do AU$600 na osobę dorosłą, zależnie od wymagań
• Zaświadczenia o niekaralności z każdego kraju, w którym mieszkaliście dwanaście miesięcy lub dłużej w ciągu ostatnich dziesięciu lat, o kosztach zależnych od kraju
• Tłumaczenia certyfikowane NAATI każdego dokumentu, który nie jest w języku angielskim
• Wizę partnerską składaną na miejscu (subclass 820/801) po ślubie

Dobra wiadomość w tej ostatniej kwestii: jako posiadacz wizy 300 płacisz za wizę partnerską znacznie mniej. Opłata wynosi AU$1,560, jeśli Twoja wiza 300 jest nadal ważna w chwili składania wniosku, lub AU$1,980, jeśli już wygasła, zamiast pełnej opłaty, którą zapłaciłby wnioskodawca bezpośredni. Ta obniżona opłata to główna finansowa zaleta wizy 300 i dlatego ta ścieżka nadal się opłaca parom, które naprawdę jej potrzebują.

Co dzieje się po ślubie?

Gdy weźmiesz ślub w ciągu dziewięciu miesięcy, składasz na miejscu wniosek o wizę partnerską (subclass 820/801), zanim wygaśnie Twoja wiza 300. Złożenie wniosku na miejscu daje wizę pomostową (bridging visa), dzięki której możesz zostać w Australii, gdy wniosek 820 jest oceniany, i na tym etapie zwykle otwiera się dostęp do Medicare.

Dalej obowiązuje standardowy harmonogram wizy partnerskiej: najpierw przyznawana jest tymczasowa wiza 820, a około dwóch lat po złożeniu wniosku oceniana jest stała wiza 801, pod warunkiem że nadal jesteście w związku. Nasz poradnik o tym, co wykoleja wnioski o wizę partnerską , opisuje, na co uważać na tym etapie, ponieważ poprzeczka dla dowodów tylko rośnie.

Jeśli wiza 300 zostanie odrzucona, zwykle masz ograniczony czas na złożenie wniosku o merytoryczne ponowne rozpatrzenie w Administrative Review Tribunal (ART), który w październiku 2024 zastąpił AAT. Terminy są ścisłe i podane w piśmie odmownym, więc działaj szybko i zasięgnij porady, jeśli tak się stanie.

Przygotowanie tłumaczeń

Dla wnioskodawców z krajów nieanglojęzycznych kilka dokumentów we wniosku o wizę 300 musi zostać przetłumaczonych, aby zostały przyjęte: akty urodzenia, zaświadczenia o niekaralności oraz, jeśli któreś z Was było wcześniej w związku małżeńskim, wyroki rozwodowe lub akty zgonu. Po ślubie również akt małżeństwa trafia bezpośrednio do wniosku o wizę partnerską składanego na miejscu.

Wszystkie muszą zostać przetłumaczone przez tłumacza z certyfikatem NAATI , aby zostały przyjęte przez Department of Home Affairs. Tłumaczenie wykonane przez znajomego lub niecertyfikowaną usługę to jeden z powodów, których można uniknąć,, dla których wnioski się opóźniają.

EzyTranslate oferuje tłumaczenia certyfikowane NAATI akceptowane we wnioskach o wizę Prospective Marriage i wizę partnerską, dostarczane w formacie PDF na Twoją skrzynkę w ciągu 24 godzin. Pojedyncze dokumenty zaczynają się od AU$69, a pakiet wizy partnerskiej obejmuje akt urodzenia, akt małżeństwa, wyrok rozwodowy i zaświadczenie o niekaralności w obniżonej cenie.